Huizenruil

Maandag zat ik thuis te werken toen ik een schel gefluit hoorde vanuit de tuin. Bleek dat het vogelhuisje wat aan de schuur hing er was afgevallen en op het bankje daarvoor terecht was gekomen. Boven op dat gevallen huisje zat een koolmees schril te fluiten. Ach gossie, het echtpaar Koolmees had ik juist de week ervoor druk in de weer gezien met de inspectie en de eerste bouwmaterialen die aangeleverd werden om een nestje te bouwen. En nu lag dat huis zomaar op zijn kant. 

Ik ging naar buiten en hing het nestkastje weer op zijn plek in de hoop dat het echtpaar Koolmees weer verder zouden gaan met de inrichting. Het was heerlijk weer en Tim ging lekker de tuin in en ik werkte weer verder tot ik opnieuw kabaal hoorde. 

Nu bleek de kater van de buren van de andere hoek op het dak van de schuur te zitten. Daar waren zowel het echtpaar Koolmees als Tim niet blij mee en dat werd duidelijk gemaakt door boos te fluiten en  respectievelijk hard te miauwen. 

De buurkater is nog maar een puber van ongeveer 9-12 maanden oud. Het is een mooi, cypers meneertje en erg vriendelijk van aard. Eerst kwam hij alleen in de straat aan de voorkant van de huizen en als ik hem daar tegenkwam dan kwam hij altijd een kopje geven en een praatje maken. Soms komt hij al aanhollen als hij me ziet aankomen.

Inmiddels is hij zo groot en sterk dat hij nu vanuit zijn eigen tuin op de schuur kan klimmen en alle schuurdaken over wandelt naar mijn schuur en vanaf daar vriendschap wil sluiten met Tim. Die moet daar niet zoveel van hebben. Toen Tarcen (zo heet hij) pas kwam buurten werd hij erg boos, inmiddels is dat minder maar hij is nog steeds niet erg gastvrij en maandag liet Tim hem weten niet van zijn bezoek te zijn gediend waarop Tarcen de kuierlatten nam en op zijn gemakje weer naar zijn eigen schuur wandelde. 

Na de lunch zag ik het echtpaar Koolmees weer met bouwmaterialen aanvliegen. Gelukkig maar, maar de rust duurde niet lang want daar kwam Tarcen weer aangewandeld en omdat Tim inmiddels binnen aan zijn middagdut bezig was wilde hij nu wel de tuin inkomen. Terwijl ik aan de telefoon zat zag ik hoe hij zich over de rand van het schuurdak vouwde en met éen poot houvast zocht op het vogelhuisje wat daar vlak onder hing. Dat ging natuurlijk niet goed en voor mijn ogen donderde kat én vogelhuis naar beneden. 

Toen ik mijn gesprek had afgerond snelde ik weer naar buiten waar Tarcen zo van schrok dat hij via de schutting vluchtte, gelukkig leek hij niks te mankeren, maar het vogelhuis had wel ernstige schade opgelopen want het dak lag eraf. Arm echtpaar. 

Gelukkig heb ik nog een vogelhuisje dat vanwege de kerstverlichting even in de schuur stond en dus heb ik dat vogelhuisje maar opgehangen in de hoop dat het echtpaar hier genoegen mee zou nemen. Ze kwamen eind van de middag wel een kijkje nemen, maar verder leken ze niet enthousiast. 

Vandaag werkte ik weer thuis en tot mijn grote blijdschap zag ik dat het echtpaar inmiddels druk bezig is om in het andere huisje een nestje te bouwen. Tim had ik gevraagd om tijdens mijn werkdagen buitenshuis goed op te letten en Tarcen weg te jagen zodra hij maar een poot zou uitsteken naar het huisje. 

Of Tim dat ook echt gedaan heeft of dat Tarcen zo geschrokken is van zijn val en daarom niet meer durft zal ik nooit weten, maar het huis hangt nog en er wordt druk gewerkt aan de inrichting. 

Het is natuurlijk heel raar dat ik eerst zo meeleef met die vogels die hun huis kwijt zijn en nu zo blij ben dat ze weer een huisje gevonden hebben, maar goed dat is dan maar zo. Ik verheug me weer op kleine koolmeesjes die gaan uitvliegen. Voor Tim hoeven ze niet bang te zijn (dat zijn ze ook niet) want die doet geen enkele moeite om een vogel te vangen. Hij vindt het leuk om er naar te kijken maar geeft de voorkeur aan zijn brokjes in plaats van zelf gevangen vogel. Want daar zit geen saus bij! 

Tim houdt de wacht!

 

Resultaat van de fotoshoot!

Chocolade in plaats van roze!

Toen ik donderdag uit mijn werk kwam lag er leuke post op de mat! Elizabeth heeft labels voor me gemaakt en opgestuurd. Er zat een mooie kaart bij en het kleurde mijn dag, na een pittige werkweek. Zo lief!! 

Natuurlijk was ik het liefste met die labels aan de gang gegaan, maar er stonden andere dingen op het programma die al eerder gepland waren of die als eerste af moesten. Vrijdag had ik een lunchafspraak met een vriendin en daar moest ik zo ongeveer drie kwartier voor rijden. Dat moest zij ook en dus treffen we elkaar dan mooi in het midden. We zijn al vaker in dat restaurant geweest en nu ging de reis ook weer voorspoedig tot het laatste stukje. Toen stond ik voor een brug die open stond en niet meer dicht ging. Hij bleef zo'n meter boven de grond hangen. Tja daar ging mijn fordje niet overheen. Vanuit de auto zag ik het restaurant al en er zat niks anders op dan maar even om te rijden. Dat was de moeite waard want het was fijn om haar weer te zien en bij te kletsen. 

Gisteren was ik druk met slofjes breien. Toen ik onlangs de roze slofjes voor mijn collega had gebreid omdat ze oma was geworden bedacht ik al met het afhechten van het laatste draadje dat roze misschien niet zo'n goede keuze was omdat veel mensen niet meer van het traditionele, roze voor een meisje en blauw voor een jongetje, houden bij een geboorte. Dus schreef ik op het kaartje dat als haar kleindochter niet van roze houdt ze ook een andere kleur mag kiezen. 

Mijn collega vond de slofjes schattig maar haar dochter houdt dus inderdaad niet van roze en wilde graag gebruik maken van het aanbod. Dat was helemaal prima maar welke kleur moest het dan wel worden. En de wens bleek chocoladebruin te zijn. Die kleur had ik niet op voorraad, althans geen garen in die kleur om slofjes te breien. Ik keek bij de Zeeman of ze supersoft in het chocoladebruin hadden maar dat was meer zeezout karamel. 

Dus ik moest naar de stad, maar omdat ik het toch niet kon laten om naar spulletjes te kijken om kaarten te maken, kwam ik op een website waar ze ook breigaren verkochten en zij hadden chocoladebruin van Lang Yarns Atlantis. Precies hetzelfde garen waarmee ik de Dikkie Dik trui aan het breien ben. Dat breit lekker en is zacht genoeg voor een baby. Echte babywol heb je bijna niet in chocoladebruin. 

Belofte maakt schuld en omdat ik de kersverse oma aanstaande donderdag live ga ontmoeten bij ons teamoverleg moesten de slofjes voor donderdag af zijn en daar heb ik dus aan gewerkt en inmiddels zijn ze af. 

Vandaag moet ik ook nog een ander klusje doen. Want wat deed ik woensdag? Nou woensdag had ik een fotoshoot! Ik ben bezig met de voorbereidingen om mijn eigen coachpraktijk op te zetten en daar hoort ook een website bij en op die website moeten fatsoenlijke foto's van mijn hoofd komen. Laatst sprak ik iemand die hele mooie foto's op haar website heeft staan en ik vroeg het adres, trok de stoute schoenen aan en mailde de fotograaf. 

Het was erg buiten mijn comfortzone om te poseren voor die foto's, maar zowel de visagiste die me heel mooi had opgemaakt en de fotografe waren zo aardig en stelden me zo op mijn gemak dat het een hele leuke middag werd. 

Nu heb ik een bestand gekregen met zo'n 60 foto's en daar moet ik er dan vier uit kiezen. Ga er maar aanstaan om 60 keer je eigen hoofd te zien. 

Er liggen ook nog wat andere dingen te wachten, maar gelukkig heb ik eind maart een weekje vrij en dan ga ik toch echt een dag reserveren om eens heerlijk met die labels aan de slag te gaan. 

Een jarige, een herstelde en een comfortzone!

Wat een heerlijke stralende dag is het vandaag. Het is ook een feestelijke dag want Arthur is vandaag jarig, hij wordt alweer acht jaar én ik heb een vrije dag vandaag! 

Als ik een dag vrij wil hebben dan moet ik dat ruim op tijd in mijn agenda zetten want anders loopt deze vol met afspraken. Aan het begin van het jaar had ik deze dag op vrij gezet, het leek me leuk om dan de jarige van school te halen, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat het deze week voorjaarsvakantie is en dat de jarige job dus in Frankrijk is. Hij heeft zelfs twee weken vakantie en dus is hij bij zijn Franse familie. 

Dat is natuurlijk erg leuk voor hem en omdat zijn Franse oma een huis heeft aan de voet van de Pyreneeën heeft hij daar nu skiles samen met zijn neefje. Ik kreeg gisteren al filmpjes van de eerste lessen in de sneeuw met op de achtergrond een strakblauwe lucht. Hoe heerlijk is dat om zoveel plezier te hebben.

Voor zijn Franse oma's en opa is het natuurlijk ook heerlijk om zijn verjaardag met elkaar te kunnen vieren en in maart als hij weer terug is dan vieren we het hier ook nog met de Nederlandse familie. Dubbel feest dus voor hem! 

Ondertussen had ik die vrije dag gewoon laten staan, het is wel eens lekker om zomaar eens tussendoor een dagje vrij te hebben en ik was nog aan het bedenken wat ik dan eens zou gaan doen toen er iets op mijn pad kwam. Iets wat ik al een tijdje wilde doen, maar omdat het heel erg buiten mijn comfortzone valt had ik daar nog geen actie op genomen. 

En nu vielen de puzzelstukjes zomaar in elkaar en ga ik het gewoon doen! Als het goed uitpakt en het was leuk dan zal ik er vast nog wel eens iets over vertellen. 

Ik moet daar wel de deur voor uit en daarom is dochter hier vandaag aan het werk om op Tim te passen. Het lijkt weer goed te gaan met hem. Zaterdag belde de dierenarts dat er geen blaasgruis en ook geen bacteriën waren gevonden in de kweek. Ze weten niet waardoor hij dus blaasontsteking heeft gekregen maar dat schijnt voor te komen bij katers. 

Ik moest nog wel doorgaan met de pijnstillers en proberen om hem wat meer te laten drinken, wat meer snackjes te geven en wat natvoer zodat hij meer vocht binnenkrijgt. Drinken doet hij goed, ik zag hem in de tuin alweer regenwater drinken en hij heeft het goed in zijn oren geknoopt dat hij meer snackjes mag want zodra ik maar in de keuken ben, gaat hij voor de kast hard zitten miauwen. Hij is weer ondeugend en bemoeit zich weer met mijn mail door over het toetsenbord te lopen als ik niet uitkijk en gooit mijn breinaalden op de grond als hij de kans krijgt. 

Al met al dus een feestelijke dag met een jarige, een herstelde kat en nu die comfortzone nog! 

Zielig!

Woensdag kwam ik thuis van werk en ging de kattenbak verschonen. Het viel me op dat er veel meer plasjes in zaten dan normaal. Ik gebruik goed klonterend kattengrit zodat je die er makkelijk uit kunt scheppen. Ik check dat twee keer per dag want Tim is erg gesteld op een schone bak en dat snap ik want ik hou zelf ook van een schone wc. 

Toen de bak schoon was en ik vers grit erin geschept had ging hij direct op de bak en bleef daar veel langer zitten als normaal. Na een half uurtje hoorde ik hem weer naar de bak gaan. Er gingen wat alarmbellen af en jawel na een kijkje vond ik weer kleine plasjes. Tim zelf was vrolijk, at, dronk, kwam knuffelen en speelde fanatiek met zijn vogel. 

Nu weet ik dat katten die pijn hebben of ziek zijn dat niet zo goed laten zien, maar het leek me dat als je nog zo fanatiek tegen een vogel aan kunt meppen en de trap op en neer kunt rennen als een malle, dat hij zich niet zo ziek voelde, dus ik keek het nog even aan. 

Donderdagochtend was ik om 6,50 beneden en checkte als eerste zijn bak. Weer veel kleine plasjes vond ik daar en ik vertrouwde het niet en besloot thuis te gaan werken in plaats van naar kantoor te gaan. Tim gaf nog steeds geen blijk van pijn of ongemak, maar toch. Om negen uur kon ik de dierenarts bellen en toen ik dat deed en het uitlegde zei een vriendelijke assistente; we nemen geen risico kom maar met hem langs om 10.20 uur.  

Ik verschoof wat teams afspraken en haalde de reismand van boven en zette Tim erin. Ondertussen was hij weer vaak naar de bak geweest en miauwde dan best wel zielig. Blijkbaar had hij nu toch wel pijn. Bij de dierenarts moesten we even wachten en Tim was helemaal achter in de reismand gekropen en keek heel zielig toen de dierenarts hem eruit haalde. 

Bij het onderzoek legde hij zijn koppie op mijn hand en onderging het gelaten. De dierenarts onderzocht hem en ze kon niet echt iets vinden, hart en longen klonken goed, maar ze vertrouwde het ook niet helemaal en dus moest hij blijven zodat ze urine konden opvangen en onderzoeken. Ze gaf hem wel alvast een pijnstiller. 

Toen de reismand weer op tafel werd gezet kroop hij daar snel in terug maar helaas mocht hij dus niet mee naar huis. Hij keek zo zielig en ik vond het zo lastig om hem daar achter te laten, maar ja alles voor zijn bestwil. 

Thuis was het zo stil zonder hem en vond ik het lastig om me op mijn werk te concentreren. Om vijf uur belde de dierenarts dat het gelukt was om urine af te nemen en die zag kersenrood dus was/is er sprake van een blaasontsteking. Wat voor soort weten ze nog niet want dat staat op kweek en horen we nog. Wel mocht ik hem ophalen want de dierenarts vertelde dat hij zich niet happy voelde en erg graag naar huis wilde. 

Dochter ging mee hem ophalen en hij was blij ons te zien. We hebben pijnstilling meegekregen en thuis was hij weer zijn vrolijke zelf. Hij bleef wel bij ons in de buurt. Vandaag doet hij nog steeds kleine plasjes maar hij eet en drinkt goed en slaapt heel veel. 

De dierenarts zei dat we hem extra liquid snackjes mogen geven met een beetje water er door en daar is hij dol op dus hij zit regelmatig voor de kast waar de snackjes liggen. Zo van ik ben zielig dus ik mag nog een snackje. Het wachten is nu op de uitslag van de kweek en of hij dan medicijnen nodig heeft. 

Ik wist natuurlijk al hoe dol ik op hem ben en hoe fijn het is dat hij bij mij woont, maar dat werd nu toch even bevestigd. Dit weekend had ik niet zoveel plannen, behalve even een boodschapje doen, maar anders had ik die afgezegd om zoveel mogelijk bij hem te zijn. 

Vanmiddag heb ik dan ook de mouwen van de Dikkie Diktrui afgemaakt en dan kan ik morgen beginnen aan de afwerking. En ondertussen maar duimen dat het snel weer overgaat en hij weer kan plassen zonder pijn. Arme, zielige Tim!

Inspiratie en een oude hobby.

Het was even wat druk de afgelopen weken dus van bloggen kwam het niet en van blogjes lezen amper. Soms is dat zo. Alleen vorige week woensdag van 7.30 uur tot 9.00 uur had ik zat tijd om te bloggen en blogjes te lezen want toen stond ik in de file. 

En in zo'n file, als je steeds lang stil staat en dan weer een meter op mag schuiven, heb je zat tijd om te bloggen maar dan heb ik mijn laptop natuurlijk niet bij me. In mijn hoofd maak ik dan wel een blog want een paar auto's voor mij op de tweede baan stond een auto met de tekst sleufloze........ De rest van de tekst was weggevallen omdat er een andere deur in de bestelauto was gezet maar dat ene woord gaf mij stof tot nadenken. Want om wat voor sleufloze zaken ging het hier? Ik ben er nog steeds niet achter, maar het hielp mij de tijd te doden. 

Vorig weekend had ik bedacht om de mouwen van de Dikkie Dik trui af te breien. Daar had ik echt zin in, maar het lot besloot anders toen het de donderdag daarvoor, zomaar uit het niets, in mijn nek schoot. Ik heb wel geprobeerd om wat te breien maar het schoot niet erg op. Maandag kon ik de boel weer een beetje bewegen en de oefeningen van mijn personal trainster op de sportschool hielpen ook om alles weer in de juiste stand te zetten. 

Dus ga ik dit weekend proberen om die mouwen af te krijgen. En toch ben ik daar vandaag niet aan begonnen want een week of wat geleden las ik bij Elizabeth over kikkerkaarten en daar werd ik eigenlijk een beetje verliefd op. Hoe ik ook zocht op internet zulke borduurlabels zijn dus niet te koop. Elizabeth maakt ze zelf en daar heeft ze een mal voor. Die heb ik niet. 

Als ik dat soort leuke dingen zie dan heb ik de neiging om meteen naar een winkel te gaan en dat aan te schaffen, maar gelukkig zit er hier niet zo'n winkel in het dorp en had ik geen tijd om naar de stad te gaan. Geen idee trouwens waar er nu een hobbywinkel zit want de winkel waar ik ooit veel kwam is weg.

Bovendien heb ik nog twee dozen met spullen om kaarten te maken want dat heb ik jaren geleden best wel veel gedaan. Een poosje geleden was ik al half en half van plan om die spullen maar weg te geven omdat ik er toch niets meer mee deed, maar nu bood het kansen. Vandaag heb ik die dozen maar eens uitgezocht en wat heb ik nog veel! Een lamp om te embossen, heel veel mallen om te embossen, te borduren en uit te snijden. Ook had ik nog veel glinsterend garen om te borduren, veel papier en van alles en nog wat. 

Eerst heb ik die dozen maar eens afgestoft en alles eruit gehaald. Tim kwam me helpen want er zat ook een beestje in en die schrok zich natuurlijk een hoedje van zoveel licht. Helaas voor hem heeft hij het niet overleefd want Tim heeft hem gevangen. 

Ik heb alles uitgezocht en gesorteerd. Die dozen hebben hun tijd wel gehad en ik had nog een nieuwe kunststof bak en daar is alles wat nog goed is, netjes in opgeborgen. Alle garenklosjes heb ik uit de war gehaald en die zitten nu met zijn allen gezellig in een oud koektrommeltje. En toen ik alles uitgezocht had ben ik aan de slag gegaan en heb ik met wat ik nog had weer eens een kaart gemaakt. 

Als ik op jullie blogs lees hoeveel mooie dingen jullie maken dan denk ik wel eens, had ik daar ook maar tijd voor en vanmiddag maakte ik er tijd voor. De zon scheen, er stond een lekker muziekje op en ik heb heerlijk zitten borduren. Zo fijn om te doen. Wat een heerlijke zaterdagmiddag. 

Misschien toch maar eens op zoek naar een hobby winkel. Ik verheug me er nu al op, maar nu ga ik vanavond toch eerst aan de mouwen voor de Dikkie Dik trui. 

Verruimen én Opruimen!

Vanmorgen werd ik wakker en wist meteen; vandaag is het de 25e van de maand. Dat betekent dat ik vandaag precies drie jaar en 10 maanden geleden zo plotseling mijn lief verloor. Nog steeds is die 25e van de maand altijd even extra aanwezig. Niet meer zo heftig als in het begin, meer van oh ja het is de 25e maar toch is het altijd een dag waarin ik weer even stil sta bij dat heftige moment. 

Het gemis blijft maar het verdriet is zachter geworden al laait het soms (op de meest gekke momenten) weer even op. Vanmorgen had ik geen tijd om er lang bij stil te staan want ik had een afspraak. Een afspraak met mezelf, namelijk ik zou met mezelf naar de sportschool gaan. 

Ja ik stond er zelf ook versteld van, ik die een bloedje hekel aan sporten heeft en die op zondagmorgen om 10 uur de deur uitgaat om te gaan sporten. Als mijn lief dit had kunnen zien dan zou hij gedacht hebben, wie is die vrouw? Dat kan nooit mijn Annemarie zijn. En toch wandelde ik om 10 uur de deur uit, in het zonnetje door een doodstille straat naar die sportschool! 

Ergens tussen kerst en nieuwjaar las ik op X bij een dame dat ze ieder jaar een nieuw woord geeft, en met dat woord gaat ze dan aan de slag. Daar dacht ik over na en dat leek me heel mooi. Omdat we nog aan het eind van het jaar stonden bedacht ik eerst welk woord dan het beste passend was voor 2025. Aan het begin had ik bedacht dat ik de verdieping in wilde met de coachopleidingen én ik wilde wat vrijwilligerswerk gaan doen om niet alleen iets voor een ander te doen, maar ook om nieuwe mensen te leren kennen. Het woord voor 2025 was Verruimen" besloot ik! 

Maar wat moest het voor 2026 worden? Eerst dacht ik er over na wat ik graag zou willen. En dat waren een paar dingen. Fitter worden en de schuur, de bijkeuken en de laatste zaken van mijn lief uitzoeken. Dat zijn behoorlijke klussen, maar goed een jaar heeft 12 maanden. De schuur opruimen heeft in de winter niet zoveel zin dus eerst maar eens beginnen met fitter worden. 

De afgelopen drie jaar en tien maanden verbleef ik het allerliefste in mijn hoekje op de bank. Natuurlijk kwam ik daar af voor werk, kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden, maar toch versleet ik menig uurtje op die bank. Zeker in het begin was het soms een opgave om van die bank af te komen en voor wie zou ik eigenlijk goed voor mezelf zorgen? Die liefste was er niet meer en het heeft best lang geduurd voor ik besefte dat ik het voor mezelf mocht doen. Om dat in te zien heeft die coachopleiding goed geholpen. 

Nu was ik vorig jaar al gestart met een personal trainer en onder haar bezielende leiding trainde ik een uurtje per week. Ze is niet alleen sportlerares maar ook fysiotherapeut en ze maakt de oefeningen op maat voor mijn artrose lijf. Na verloop van tijd merkte ik dat ik me wat fitter ging voelen en in de 1e les van dit jaar sprak ze me liefdevol doch streng toe dat het tijd was om nu de oefeningen wat uit te breiden en dat het ook zou helpen als ik (met mijn luie kont van die bank af kom) en nog een keer per week ga trainen en ze maakte een heel schema voor me om dat zonder haar hulp zelf te kunnen doen. 

Daarom ging ik op zondagmorgen om 10 uur de deur uit. Want het woord voor 2026 is "Opruimen". Het opruimen van mijn luiheid, de stijve spieren en oude gewoontes die me niet meer helpen. En ook het opruimen van die schuur en al die andere dingen die nog liggen te wachten. 

Wat ik niet opruim is de liefde voor mijn lief, want die blijft gewoon al is het in een andere vorm omdat hij er niet meer is en toch altijd in mijn leven zal zijn. 

 

Sneak Peek Dikkie Dik

De slofjes zijn op de post en dus heb ik Dikkie Dik uit zijn mand gehaald en heb ik het voorpand afgemaakt. Dat was nog bijna niet doorgegaan want de kleinzonen logeerden hier en Laurens had het tasje te pakken waarin ik het breiwerk had gedaan.

Ik dacht dat het op veilige afstand lag maar zo'n mannetje groeit best hard en dus kon hij er toch bij. Hij had 1 naald uit het tasje getrokken en wilde net de andere pakken toen ik het zag en gelukkig was ik er op tijd bij en had hij alleen de naald te pakken waar geen breiwerk op stond. Never a dull moment met deze kleinzoon. 

Gister heb ik de heren van school gehaald (Laurens gaat tegenwoordig naar de voorschool en hij vindt het daar erg leuk) en ze hebben hier ook vannacht geslapen. Dat laatste ging erg goed want nu waren ze gelukkig niet rond 6 uur wakker maar pas om 8.30 uur! Kijk dat zijn nog eens tijden. Natuurlijk moest er in het grote bed nog even nagetut worden en dat vind ik toch altijd zo gezellig en zij blijkbaar ook want het hoort er voor hen ook bij. 

Vanmiddag werden ze weer opgehaald en toen de stofzuiger door het pand gehaald was ben ik met Dikkie Dik aan de gang gegaan. Alleen de hals moest ik er nog inbreien. Daarna heb ik direct de mouwen opgezet met groen want ook daar leek het me leuk om een randje gras in te breien, maar het is nog maar de vraag of ik daar genoeg groen garen voor heb en ik moet dan ook op ruitjespapier het patroon van het gras tekenen om beide mouwen gelijk te breien. 

Nu heb ik geen ruitjes papier en dat moet ik dus eerst kopen of ik brei het uit het hoofd en dan is het gras hoogstwaarschijnlijk in beide mouwen verschillend. Ik ben er nog over aan het nadenken of ik dat erg vind. 

Het was sowieso al een gedoe om Dikkie in te breien want ik had een bar slecht telpatroon. Dat komt er van als je het download van internet en print, maar ik had een dame op Martkplaza, die deze patronen te koop aanbood, benaderd om ze te kopen, maar ze heeft nooit gereageerd en dus heb ik het maar zo gedaan. 

Doen jullie dat ook met zo'n telpatroon, streepjes zetten waar je gebleven bent en aantekeningen maken? Van alles wat ik brei of haak schrijf ik op wanneer ik begonnen ben, wat het garen is waarmee ik werk en de bevindingen van het proeflapje. Voor elke gebreide toer zet ik een streepje zodat ik precies weet hoe veel toeren ik heb gebreid. Het notitieboekje heb ik al een aantal jaar en begint wat aftands te worden, maar zolang het nog niet vol is komt er geen nieuwe. Je krijgt zo een leuk overzicht van wat je hebt gemaakt en als ik eenzelfde soort garen gebruik dan hoef ik geen proeflapje meer te breien. 

Ik ga mijn best doen op de mouwen en ondertussen alvast nadenken over een volgend breiproject wat ik in gedachten heb.